Translate

sábado, diciembre 23, 2017

FELIZ NAVIDAD Y PRÓSPERO AÑO NUEVO



 
Cuando el 2017 agoniza, un año más, toca hacer balance de mi vida y de las personas y circunstancias que me rodean.

Este ha sido un año indiferente, ni especialmente bueno ni malo si no, todo lo contrario. Me he emocionado, reído, llorado, sufrido, ilusionado, decepcionado, etc… También he soñado, amado y volado pero todo lo que hice y sentí fue de corazón.

Siendo mi vida un edificio de puertas abiertas, he recibido a gente nueva pero también me tocó despedir por imperativo legal y voluntad, a esas personas que de alguna forma estuvieron siempre a mi lado.

Uno con el paso de los años, va soltando lastre y no permite que nadie le encadene, le limite o simplemente le corte las alas para que no vuele. Mis sueños forman parte de mi vida.

Para quien como yo, cree en la bondad de los seres humanos, es imposible no sufrir porque a menudo uno espera de los demás que sean capaces de hacer por mí lo que yo en circunstancias similares, estaría dispuesto a hacer por ellos. Luego comprendo que cada uno es como es y no como a mí me gustaría que fuera. Si la gente que me rodea fuera de otra forma, no serían ellos mismos. Yo les quiero con sus defectos y virtudes.

Este año, he perdonado y olvidado porque así también lo han hecho conmigo porque si bien es cierto que me han dañado, no es menos cierto que yo he infligido tanto o más daño y dolor sobre quien me rodea. No obstante he llorado y sufrido pero jamás he dejado de querer a quien conmigo va. Siendo impulsivo y pasional, no podría ser de otra forma.

Igualmente experimenté la fuerza del amor y el cariño. He amado y me han correspondido con creces, cosa que me ha hecho sentir inmensamente feliz. Va a hacer cuatro años que alguien a diario se preocupa por mi persona y por hacerme feliz. Alguien que ocasionalmente duerme entre mis brazos y sobre mi pecho y a diario en mi pensamiento. Alguien que cuando le doy la espalda en el lecho, escribe con su dedo sobre mi piel “Te quiero”. Mi vida sin ti no tendría sentido.

Por todo lo bueno y lo no tan bueno, decidí asirme a la aventura que supone la vida, aún sabiendo que ésta, es una pasión inútil.

 

lunes, octubre 23, 2017

TU Y YO.....



Hay diez centímetros de silencio entre tus manos y mis manos, una frontera de palabras no dichas entre tus labios y mis labios y algo que brilla así de triste entre tus ojos y mis ojos.
De todo lo vivido y lo sufrido, solo quedan los recuerdos ahogados en un mar de olvido y lágrimas. Junto a éstos, una eterna idea recurrente que acecha mi cabeza, ¿por qué?.....

viernes, octubre 13, 2017

MALDICIÓN


MALDICIÓN (Amalia Rodrigues)
Qué destino, ou maldición                                   Que destino, ou maldiçao
manda en nós, meu corazón?                             manda em nós, meu coraçao?
un do outro así perdido,                                       um do outro assim perdido,
somos dous gritos calados,                                  somos dois gritos calados,
dous fados desencontrados,                                dois fados desencontrados
dous amantes desunidos.                                    dois amantes desunidos.
Por ti sufro e vou morrendo,                                 Por ti sofro e vou morrendo,
non te encontró, nin te entendo,                       nao te encontró, nem te entendo,
amo e odio sen razón:                                          amo e odeio sem razao:
Corazón… cándo te cansas                                 corazao…cuando te cansas
das nosas mortas esperanzas,                            das nossas mortas esperanças
cándo paras, corazón?.                                        cuando paras, corazao?
Nesta loita, esta agonía,                                       Nesta luta, esta agonia,
canto e choro de alegría,                                      canto e choro de alegria
son feliz e desgraciada.                                        sou feliz e desgraçada.
Que destino o teu, meu peito,                               Que sina a tua, meu peito,
que nunca estás satisfeito,                                   que nunca estás satisfeito,
que das todo e non tes nada.                               que das tudo e nao tens nada.
Na xelada soedade                                               Na gelada solidao,
que ti me das corazón,                                          que tu me dás coraçao
non hai vida nen hai norte:                                    nao há vida nem há norte:
E lucidez, desatino                                                é lucidez, desatino,
de ler no propio destino                                         de ler no próprio destino
sen poder mudar a sorte.                                       sem poder mudar-lhe a sorte..

Esta foi a mellor banda sonora que atopei para unha traizón. Hora e media de agonía que fendeu en dous anacos un corazón.

O segredo da vida é a honestidade e o xogo limpo

viernes, octubre 06, 2017

BREVIARIO DE UN ALMA HERIDA


“Si nada nos salva de la muerte,
al menos que el amor nos salve de la vida”
Pablo Neruda


Hoy, con el aura destrozada y una mente de ilusiones destruidas, a pesar de mirar al sol, vivo en una incesante oscuridad. El confuso camino que conduce de mis ojos a tu alma, se ha vuelto frío y hueco, ya no siento que me pierdo en tu mirada. Tu recuerdo, me hace caer en la cuenta que fuiste una bella ilusión, el aire fresco de un tierno amanecer y un fugaz sueño que culminó en agónico martirio y dolor. Empuñando la terrible daga que supone la traición, te enfrentaste a mi sombría razón.

Te olvidaré cuando en la noche sea capaz de no extrañar tu voz, lo haré cuando comprenda que volviste en llanto amargo la alegría de mi sonrisa y cuando extrañamente, al querer recordar tu cara, ni siquiera pueda ya recordar tu nombre. Sentiré el absoluto silencio cuando deje para siempre de escuchar tu voz en mi corazón.

No me equivoqué, creí desde un principio en tu falsedad y desperté con el llanto de tu verdad, tu culpa quedó anclada junto al eco ininterrumpido de tu entrecortada voz.

Fustigaste mis sentimientos, derrumbaste nuestra amistad y aún así, anidaré en tu pecho para evitar morirme preso de esta lacerante soledad. Renaceré aunque solo sea en sueños enajenados, de aquellos que se prometen y no se cumplen jamás.

Hoy la encarnizada soledad es mi refugio, cuando la agonía es mi único consuelo y meta de mi eterna espera. Hoy sentí el peso del alba sobre mi herido costado, cuando probé el beso de la muerte y experimenté la ilusión mortal de la inducida eutanasia.

Desde entonces, hay pasos inquietos transitando los corredores de mi corazón, estoy completamente vacío y dolorosamente espinado, refugiándome y sucumbiendo en la ciudad de mis temores.

“Yo creo en el amor a primera vista y
en el olvido a la primera traición”

domingo, octubre 01, 2017

¿Y AHORA QUÉ?

"Allí donde anida y reposa tu inolvidable recuerdo"
 
 
"Yo tenía un paraíso y tú formabas parte de el. Ahora de todo aquello, solo quedan unas inmensas ganas de llorar"

martes, agosto 08, 2017

EL LEGADO DE LA PIEL



“A mis noches le faltan estrellas cuando
     mis dedos no consiguen trepar por tu piel”…
 
No existe olvido que logre borrar la memoria oculta de mi piel, nada puede camuflar los besos y caricias que me han prodigado ni los brazos de quienes me han abrazado.
No voy a condenar al ostracismo mi pasado, cuando su trabajo me costó asimilarlo y enorgullecerme porque éste no ha sido más oscuro ni menos obsceno que el pasado de quien me lo pueda recriminar,

Sobre mis espaldas, cargo el peso de los afectos falseados pero de igual forma, de los obsequiados desde el más tierno y puro de los cariños.
Mi pasado se ha congratulado con todas y cada una de mis cicatrices y ha sido el bálsamo perfecto para no permitir que mi cuerpo se envenenara. Mi pasado ha forjado la mejor versión de mi presente por lo que no voy a permitir que nadie ni nada pretenda hundirme empleando como arma arrojadiza la promiscuidad de mis afectos. He vivido y disfrutado de la vida como he considerado oportuno, a mi manera y siempre al margen de lo que socialmente se pueda considerar o no correcto. Lo correcto es aquello que me dicta el corazón y que se encarga de ejecutar mi mente y mi cuerpo. Pude haberlo hecho de otra forma pero unas veces por no querer y otras por no poder, fue lo que fue. Jugué la partida de la mejor forma posible y con los naipes que el destino me proporcionó. No gané, tampoco perdí pero sobreviví.

Mi baraja no contenía cartas marcadas y todos los ases estaban en el mazo, ninguno salió de la manga.
La vida se me fue revelando y yo la fui coloreando para matizar de luz alguna que otra violenta sombra. El resultado ha sido un lienzo más tenebrista que los que Caravaggio realizó en su momento.

En el ocaso de mi existencia, soy la suma de avatares, un grito enmudecido y ahogado, producto de esa extraña forma de vida que anida en lo más hondo de mi atormentado corazón.

 

 

viernes, junio 16, 2017

UNA PRUEBA DE AMOR







Hay personas por las que vale la pena luchar y cambiar de vida”.
Hay personas que en el ocaso de la vida, llenan tu existencia. Seres humanos únicos e irrepetibles que sin necesidad de haber sido amigos o amantes, fueron creados para ser nuestro perfecto complemento. La felicidad puede estar a la vuelta de la esquina y sin embargo, no ser capaces de darle cobijo, hasta que un día, el caprichoso azar hace que caigas en la cuenta y te rindas al encanto de esos seres maravillosos que hacen que tu existencia sea un poco menos complicada y más llevadera.
Eres la pieza que el destino troqueló para completar mi puzle. Darme cuenta y enamorarme fue un proceso al unísono. Si no hubieras existido, yo tendría que haberte inventado para darle sentido a mi vida y fantasear con tu existencia.
Nada más verte, noté un cúmulo de sensaciones extrañas dentro de mí. Pudimos volver sobre nuestros pasos vencidos pero lo cierto es que no lo hicimos, tal vez porque intuíamos que el tren de la vida no se detiene dos veces en la misma estación, porque todo se evade y nada permanece para siempre.
Al poco tiempo, supe que te quería sin mesura, cuando comenzaste a dolerme en el alma, cuando mi mente abandonó a mi yo para centrarse enteramente en ti.
Desde entonces, cada día tengo un nuevo motivo para sonreírle a la vida, para levantarme de cama, aún cuando las sábanas me aprisionen como losas de granito y más cuando tu cuerpo yace en lecho extraño a kilómetros del mío. Detrás de ti, dejas una estela de amor y vida, de cariño y ternura que embriagan todo mi ser. Amo tus pasos y el aroma que tu cuerpo desprende cuando se funde con el mío, te acepto tal cual, sin condiciones, haciendo míos cada uno de tus defectos y convirtiéndolos en virtudes salvíficas.
Has tocado mi corazón con las yemas de tus dedos, vinculando tu destino a mi esperanza, forjando nuevos sueños, consiguiendo que las locuras de amor disfruten de una nueva dimensión. Con tu llegada, me rescataste del tedio y la inmundicia, poniendo orden en mi vida y en mis afectos.
Tu mera presencia, disipa todas mis preocupaciones, aún en la distancia, saberte a mi lado me hace sentir un ser excepcional capaz de prodigar esa parte de afecto que desconocías y que el tiempo se había encargado de negarte.
La llama de la vida, lejos de consumirse, arde hoy en nuestros corazones con más intensidad, somos almas gemelas asidas a una misma tabla de salvación, un proyecto común a la conquista de un nuevo tiempo y espacio en el que podamos sentirnos plena y gratamente realizados. Gracias por elegirme y por acariciar mi alma con tu mirada limpia y cristalina.


martes, mayo 02, 2017

¡QUE GRANDE ERES!



“Tal vez para el mundo, solo seas “alguien”
pero para alguien como yo, eres todo mi mundo”
Y de pronto, en una encrucijada, capricho del azar, irrumpe alguien en mi camino con el firme propósito y la convicción determinante de cambiarme la vida, hacerla un poco menos complicada, más agradable y esperanzadora. Poco a poco, día a día, sonriendo y confiando en que lo mejor está por venir, esa persona se esfuerza y se empeña en que así sea.  Rara, especial, de ese tipo de personas por las que vale la pena luchar, máxime cuando a priori han luchado por uno.
Si hubiera tenido que elegir un final, hubiese sido uno como este, porque tú me has enseñado que la vida no consiste en pasar las hojas del calendario, si no entender que cada hoja de ese calendario de tu vida es única, especial e irrepetible. Cuando esta circunstancia se produce, el tiempo vuela y te quedas con la sensación de no disponer del suficiente para estar a tu lado, acariciándote el alma. No entiendo como pude sobrevivir y disfrutar de la vida cuando no te tuve.
Mi corazón ya se queda muy pequeño de lo grande e inmensa que tú eres.


domingo, marzo 05, 2017

UN PERDÓN SIN OLVIDO

“No puedes hacer infeliz a un hombre solitario
porque aprendió a vivir y ser feliz solo.
Solo se basta".
 
Como me cuesta olvidar
que fuiste todo en mi vida

¿cómo podré perdonarte
si aún conservo tus heridas?.
Como quisiera borrar
tus ausencias, amor,
¿cómo lograré exterminar
de mí tan intenso dolor?.
No lo puedo evitar,
tu indiferencia me hiere,
no negaré que un día te amé,
fuiste mi lúgubre obsesión,
mi locura y perdición,
y de aquello, permanece el dolor.
Me siento eternamente solo,
tu recuerdo continúa golpeando
muy adentro de mi corazón,
todo se esfumó,
nada queda nada entre los dos.
Solo ya sin tu amor,
le gritaré a la noche
este aciago dolor,
sigues crepitando en mi voz,
y me sorprendes en cada rincón.
Hoy, el frío gélido de tu partida
es mi infausta condena,
del tórrido naufragio
ya no quedan ni los restos,
apenas una inmensa nada entre los dos.


viernes, enero 27, 2017

SIEMPRE.....TÚ


 
Dedicado a quien da sentido a mi vida


Fruto del azar un día, nuestros destinos,

se cruzaron en la via,

quedando preso del fulgor de tu sonrisa,

y entregándote cual suspiro el alma mía.

 

Desde entonces a la fecha , nuestros nombres

van unidos por los senderos de la vida

compartiendo un beso en cada boca

y el crepitar de dos almas que al unísono suspiran.

 

Un par de rosas tiernas por testigo,

cincelé con mis labios sobre tus nacaradas mejillas,

dándole gracias a la dueña milagrosa

por regalarme un querer, colmado de tanta dicha.

 

Que dulces por siempre tus labios, aprisionando los míos,

y la ternura de las manos, envolviendo mi cintura,

qué suerte hallar en el ocaso de la vida,

quien avive ese fugo que eternamente permanecía dormido.

viernes, diciembre 30, 2016

RIANXO


“A vida non é grande,grandes son as persoas
 que están na miña vida porque así o decidiron”.
 
Preto da costa mora un corpo
que cando está espido,
o vento mareiro en desexo,
faino a treboadas bruar.
 
Coas soidades non podo,
nin tan siquera ollar ao lonxe
cando paso por Rianxo,
sempre te hei de extrañar.
 
A miudo fago o camiño ao revés,
é o meu xeito de te lembrar,
se avanzara cara diante,
tan só de olvido che podería falar.
 
Cando as angurias me encadean o peito
só en ti podo matinar
e cun arsenal de caricias finxidas
sempre remato a chorar.
 


martes, noviembre 01, 2016

CICATRICES

 
 
 
“Estamos obsesionados por acariciar el cielo, más al final,
 siempre terminamos lamiendo las cicatrices del infierno”.
César Pérez Gellida.
 
 
Vacío del alma que lo inunda todo,
lugar habitado de sombras en el corazón,
ecos del silencio, esencia del tiempo,
que oscurece la claridad de la razón
haciendo la cicatriz, sensibles al recuerdo.
 
Heridas que tejen con ardor el sabor del dolor,
remate imperfecto, costurón de la memoria,
tatuaje perenne que infringe el golpe
aún cuando haya dejado de escocer.
 
Estrías profundas del corazón,
recordando los grandes sinsabores,
marca de espanto y horror,
martirio que puede vencerme
recordándome lo vulnerable que soy..
 
Tu y yo, igual que la vida misma,
cuan luz del alba hendida por la oscuridad,
una cicatriz diseñando la piel de tu rostro
y otra más honda, lacerando mi alma.
 
Con mano `precisa de cirujano,
eliminamos las más superficiales,
en tanto el paso silente del tiempo,
va bordando con fúnebre hilo,
las llagas profundas del alma doliente.
 
Nos desviamos del sendero,
más nos reconduce el destino,
colmados de heridas y cicatrices,
nos vamos desangrando por el camino.
 


jueves, octubre 06, 2016

VOZ DOLIENTE



Voz doliente que emerge en la madrugada,
clamando ante una puerta blindada,
lo que ignoramos entonces,
de que vale callarlo ahora?.

Viajamos sumidos en la eternidad,
huyendo de similar condena,
aún partiendo, permaneces muy hondo,
por más que me gritas, no respondo.

Quiero asir tu mano silente
y deslizarla suave hasta mi frente,
acariciarte siempre, eternamente,
sintiéndote al lado, aún hallándote ausente.

Cabalga una pena, en tanto  el amor se resiste,
intento reír, más por siempre estoy triste.


jueves, agosto 18, 2016

DE VOLTA...


“O teu recordo segue latexando moi dentro do meu corazón”.
 
 
 O amor e a norte: O que máis desexamos e tememos

 
Hoxe de volta,
paseniño pola costa,
suspirando, unha bágoa rodou,
cal pingueira de sangue,
a faciana desencaixada mudou,
amortaxando un querer,
pechando  o cadaleito dun amor,
coa pena máis negra no corazón,
contrariado quedou
 quén ben un dia te quixo,
e de amante a amigo tornou.

 
 
 

lunes, junio 27, 2016

SAN XOAN EN BALIEIROS


 
Da man, pola ourela,
ó már bravío fomos deitar,
as areas salgadas
ensináronnos a amar.
 
A auga escumosa batía,
ata romper a máis non dar,
agarreite da cintura
namentras me comezaches a bicar.
 
A luz do faro arremetía,
sobor das rochas viña parar,
sen ninguén que nos puidera axexar,
os nosos corpos, comezaron a bramar.
 
A roupa esparexida polo contorno,
agardaba pola purificación de San Xoan,
o desexo abrasador quería agromar,
só as rochas foron testigo daquel xeito de amar.
 
Amor prohibido fomos pasear,
cos nosos corpos a crepitar
de Corrubedo a Ribeira,
sementando paixón pola beiramar.
 
Tivemos o mundo aos nosos pés,
dende o Mirador da Ra,
cun manto ateigado de estrelas
e a lúa no firmamento infindo a brilar.
 
Non estaba o meu amor,
sí a razón do meu penar,
o que puido ser un día
e paseniño se foi sen claudicar.


martes, mayo 17, 2016

UNA HISTORIA SIN FINAL


“A puerto de mar, en soledad fui a llorar”

Al desplomarse la noche,

siento frío sobre mi piel

y un desconcertante pavor

envuelve todo mi ser,

puedo escuchar tus pasos

y contarlos sin querer,

despertándome mil veces

antes del amanecer.

Esta es mi historia,

sin capítulo final,

vieja como el aura del tiempo,

triste como su oscura verdad,

carente de esperanzas,

colmada de sinceridad

 y de numerosas horas,

de intensa soledad.